ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟΝ ΤΑΫΓΕΤΟ |
||
|
||
| 3 Jun 2010 by taleton.gr | ||
Photo Workouts Taleton |
||
|
||
| 27 Apr 2010 by taleton.gr | ||
Κάτω από το χώρο της υποδοχής οι φιλοξενούμενοι μπορούν να επισκεφτούν την παλαιά δεξαμενή ελαιολάδου. Η κυλινδρική δεξαμενή με τρούλο κατασκευάστηκε το 1850 από έμπειρους αρχιμαστόρους. Ο όγκος της (40 μ³) και η ποιότητα της κατασκευής από λαξευτούς μαρμάρινους λίθους είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του μοναδικού αυτού υπόγειου μνημείου.
Η παρούσα δεξαμενή ελαιολάδου έχει κατασκευαστεί από έναν αρχιμάστορα, τον Κωνσταντίνο Φαρμασόνη, που εργάστηκε στην περιοχή το 19ο αιώνα με αρχές 20ου.
Έχει σχήμα κυλινδρικό με τρούλο που κλείνει στο επάνω μέρος και με κωνικό κλιμακωτό σχήμα στο δάπεδο για να συγκεντρώνεται κάθε υπόλειμμα κατά τη καθίζηση των αιρουμένων στοιχείων του ελαιολάδου. Έχει διάμετρο 2,80μ. και ύψους 5,80μ. Η χωρητικότητα του είναι περίπου 40 κυβικά μέτρα. Εάν θεωρήσουμε ότι η μέση οικογένεια χρειάζεται 8 ντενεκέδες λάδι, δηλαδή 140 κιλά το χρόνο, τότε θα χρειαζόντουσαν 220 χρόνια για να καταναλώσει το λάδι που χωράει η δεξαμενή.
Η δεξαμενή έχει κατασκευαστεί με μαρμαρόπετρα από τον Ταΰγετο και συγκεκριμένα από ένα λατομείο πάνω από τα Ανώγεια. Υπολογίζεται ότι οι πέτρες που σκαλίστηκαν για να γίνει η δεξαμενή είναι γύρω στις 600 με διαστάσεις που κυμαίνονται από 25 έως 40 εκατοστά μήκος, 20 έως 30 εκατοστά ύψος, και 20 έως 25 εκατοστά πάχος. Εξωτερικά υπάρχει σκυρόδεμα πάχους 15 εκατοστών αποτελούμενο από σκύρα διαφόρων μεγεθών με κονίαμα θηραϊκής γης.
Οι άνθρωποι σε κάθε εποχή έβρισκαν πολλούς τρόπους να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα τους. Στην περιοχή μας, όταν υπήρχε μεγάλη σοδειά λαδιού και τα ντεπόζιτα, τα πιθάρια και τα διάφορα δοχεία δεν επαρκούσαν για την εναπόθεση του λαδιού, οι παραγωγοί κατέφευγαν στις ελαιοδεξαμενές που υπήρχε στο σπίτι του παππού μου Βασιλείου Σ. Χριστόπουλου, την οποία είχε κατασκευάσει ο εξαίρετος τότε κτίστης Κ. Φαρμασόνης. Παραθέτω το συμφωνητικό της κατασκευής:
Ξηροκάμπιον, 20η Μαΐου 1916
Κύριε Βασίλειε Χριστόπουλε,
Ενταύθα
Δια ταύτης μου σας κάμνω γνωστό ότι κατόπιν της προφορικής συμφωνίας μας αναλαμβάνω να σας κατασκευάσω εντός της ενταύθα οικίας σας μια ελαιοδεξαμενή εκ μαρμάρου χωρητικότητας οκάδες δέκα χιλιάδες υπό τους εξής όρους συμφωνίας:
1. Η αξία της ελαιοδεξαμενής θα πληρώνεται με τη χιλιάδα, ήτοι εκατόν ντε (105) δραχμάς εκάστη χιλιάδα χωρητικότητας.
2. Η μεταφορά, εξαγωγή μαρμάρου, το άνοιγμα της γούβας, σκάψιμο της εν γένει όλης της εργασίας της ελαιοδεξαμενής θα τα ενεργήσω εγώ με εργάτας μου καθώς και 10 πελεκητάς της εφαρμογής των μαρμάρων συμφώνως με την παρούσα συνήθεια. Το δε στόμιο της ελαιοδεξαμενής θα γίνει ξυστόν εκ μαρμάρου.
3. Η άσβεστος, η άμμος και ότι άλλο υλικό χρησιμοποιήσω δια την ελιοδεξαμενή θα επιβαρύνει υμάς, μόνον εμέ επιβαρύνουν τα μάρμαρα και οι πέτρες.
4. Η έναρξης της εργασίας θα αρχίσει μετά έξι ημέρας από σήμερον και θα τελειώσει κατά την δεκάτη πέμπτη Σεπτεμβρίου τρέχοντος έτους, ότε και θα σας την παραδώσω.
5. Η πληρωμή θα γίνεται αναλόγως της εργασίας. Έλαβα δε σήμερον ως αρραβώνα δραχμάς πεντήκοντα (50).
Εν η δε περιπτώσει δεν σας παραδώσω την ελαιοδεξαμενή κατά την άνω ορισθείσα προθεσμία, σας υπόσχομαι δια ταύτης μου όπως σας πληρώσω λέγω ποινικήν ρήτραν ως αποζημίωσιν δραχμάς πεντακοσίας (500).
Διατελώ πρόθυμος
Κωνσταντίνος Ν.Α. Φαρμασόνης
Υ.Γ.
Τα μάρμαρα θα μεταφερθώσι εκ του λατομείου Ανωγείων. Εάν ο ιδιοκτήτης ζητήσει πληρωμή, θα πληρώνετε σεις. Εγώ είμαι μόνον υπόχρεος εις την εξαγωγήν και μεταφορά των μαρμάρων.
Αναλύοντας την παρ. 2 σχετικά με την στεγανότητα των δεξαμενών επεξηγηματικά αναφέρω:
Η εφαρμογή των μαρμάρων κατόπιν πληροφοριών από τον κύριο Παναγιώτη Στεργιανόπουλο, ο οποίος είχε την πληροφορία αυτή από τον πατέρα του Γεώργιο Στεργιανόπουλο, το υλικό της εφαρμογής των μαρμάρων για τη μη διαφυγή του ελαιολάδου από την ελαιοδεξαμενή και χωρίς να μπορέσω να μάθω τις ποσότητες των υλικών ήταν: ποσότητα ελαιολάδου, ποσότητα αυγούς σε κροκάδια, ποσότητα από θειάφι. Όλα αυτά γινόντουσαν έναν πολτός. Έγνεθαν μαλλί προβάτου σε μορφή κλωστής. Το εμβάπτιζαν στον πολτό αυτό, για να μουλιάσει καλά και το τοποθετούσαν κατά της άκρης του μαρμάρου. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχανόταν η στεγανότητα, έτσι που να μην υπάρχει κενό μεταξύ του μαρμάρου. Έτσι αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο διαφυγής λαδιού από τη δεξαμενή.
Πηγή: Περιοδικό "Η Φάρις" - άρθρο Βασιλείου Η. Χριστόπουλου
